Waluty międzynarodowe

Nazwa „waluta międzynarodowa” może odnosić się do konkretnej waluty narodowej (krajowej) powszechnie wykorzystywanej w rozliczeniach międzynarodowych lub do ecu i SDR. Współcześnie występuje około 170 walut krajowych, ale niewiele z nich może być wykorzystanych do rozliczeń w skali regionalnej lub globalnej. Niektóre waluty krajowe mogą pełnić funkcję waluty międzynarodowej. Warunkiem jest pełna wymienialność danej waluty krajowej i swoboda posługiwania się nią w obrotach płatniczych i kapitałowych. Decyduje o tym potencjał gospodarczy danego kraju oraz znaczący jego udział w handlu światowym. Dalszą przesłanką jest stabilność cen w tym kraju, co powoduje, że kurs rynkowy jego waluty jest względnie stały. Ponadto warunkiem utrzymania pozycji waluty międzynarodowej jest stosunek krótkookresowych zobowiązań tego kraju do posiadanych rezerw walutowych oraz wierzytelności za granicą.

Przedstawione wyżej przesłanki przekształcenia się waluty krajowej w walutę międzynarodową zaistniały dotąd tylko w kilku najbardziej rozwiniętych gospodarczo krajach. Takimi krajami są na przykład Stany Zjednoczone, Niemcy, Japonia, a także Francja, Wielka Brytania i Szwajcaria. Waluty tych krajów pełnią wszystkie lub tylko pewne funkcje walut międzynarodowych. Obok walut krajowych, pełniących funkcje pieniądza międzynarodowego, występują waluty międzynarodowe.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) wprowadził od 1970 r. system specjalnych praw ciągnienia (ang. special drawing rights) i jednostkę pieniężną o podobnej nazwie SDR. Wartość tej jednostki pieniężnej oparto początkowo na parytecie złota, a później na koszyku walut krajów mających największy udział w światowym eksporcie towarów i usług. Kreacja SDR polega na bezpłatnym przydzieleniu określonej ich sumy krajom członkowskim polski udział wynosił 988,5 min SDR. Uczestnik systemu może zakupić za SDR od innego uczestnika waluty wymienialne lub wyrównać jego roszczenia. W systemie mogą uczestniczyć także międzynarodowe banki i kraje nie będące jego członkami, kupując i sprzedając SDR. Także MFW może przeprowadzać operacje finansowe z krajami członkowskimi w SDR, a one mogą spłacać kredyty otrzymane z Funduszu itp.

Ecu jako europejską jednostkę walutową wprowadzono równocześnie z powołaniem do życia Europejskiego Systemu Walutowego (1979 r.). Jednym z podstawowych celów wprowadzenia ecu było zapewnienie tej jednostce pieniężnej stałego kursu, co miało sprzyjać rozwojowi współpracy między członkami Wspólnoty Europejskiej, ecu emitował Europejski Fundusz Współpracy Walutowej, a jego emisja była zabezpieczona zdeponowanymi przez kraje członkowskie rezerwami walut i złota. Banki centralne tych krajów zachowały jednak prawo własności zdeponowanych walorów. Te depozyty stanowiły źródło kredytów, których Fundusz udzielał krajom członkowskim, przede wszystkim w celu stabilizacji ich walut narodowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *